din

16/8/2007 – Sizin İçin Ağlıyorum….

Abiler..Ablalar….Selam…Ben küçük kardeşiniz…Belki beni tanırsınız belkide hatırlarsınız…Hani bir zamanlar SİZDİM…Hatırladınızmı….Size bişeyler anlatmak istiyordum..Abiler..Ablalar…Bakın ben bu yaşta bile ağlıyorum..Neden derseniz…Sizlere…..SİZİN İÇİN AĞLIYORUM…Yaptıklarınıza ettiklerinize nefsinize düşkünlüğünüze günahlarınıza acınası halinize……Eğer sizin gibi olacaksam hiç sizin yaşınıza gelmeyeyim daha iyi….. Abilerim..Ablalarım… Kimderdi ki bu hallere düşeceksiniz…Nede güzel benim gibi saf temiz ve günahsızdınız….. Neydi sizi aldatan söylermisiniz bana lütfen…. Yemek yediniz yanı başınızdaki komşunuzu düşünmediniz..Gece geç saatlere kadar gezip dolaşıp televizyon izlediniz… Halbuki…….evet halbuki o değerli vaktinizi Allahın c.c. kitabıyla veya Efendimizin asm hadisleriyle haşır neşir olarak geçirebilrdiniz..Veya Namaz kılıp dua edebilrdiniz.. Abilerim..Ablalarım…. Sizler yetişkin insanlarsınız…Ölüm gelmeden önce kendinize bi çeki düzen verin lütfen… Bunu sizden rica ediyorum… Abilerim..Ablalarım… Ölmeden önce ölünüz..Hadisini hiçmi duymadınız… Hadi onu duymadınızda peki… İki günü bir olan ziyandadır Hadisinide mi duymadınız… Ne kadarda sağırsınız…. Ne olursunuz şu minik kardeşinizi kırmayın..Biraz toparlanın… Hepinizin ellerinden öpüyorum… Sizi çooooook seviyorummmmm.. Bakın size bi müjde vereyim.. Rabbimiz c.c. ne diyo bakın… O gün cennetlikler, gerçekten nimetler içinde safa sürerler. [ Yâsîn Sûresi:55] Ben inş. günahsızlığımla cennete gireceğim…Sizi orada beklerim..Ne olur sizde oraya gelin olurmu… BEKLİYORUM………

• 16/8/2007 – GÜL….‎

Bir yakaze halinde gördüğüm gözlerin, Uyanmada kaybetmeten korktuğum rüyam,Ve sen Rüyalarımdaki çiçek,Koklamaya kıyamadığım kadar güzel, Hatta en güzel……… Gül……………   Cemre düşer kalbimi, Kainat anlamına kavuşur, Bakarsın, Görürsün o zaman seni, Bir Anne bağrında yatan bebek saflığındada ileri, En masumane, Sen hayatın temiz yönü gibi, Yüceliğin yüreklerde şiir, Dillerde türkü…………   Seni anlatmak, Seni anlatmak kadar zor işte………. Ve sen çok uzaklarda bir yerde………………. Gül…… Gecemde yıldızım ol, yolumu bulayım Gündüzünde güneşim ol, sende ısınayım………… Bir küçük balığım, denizim ol, nefes alayım, Ceylanım, yeşilliklerimi kaybettim, ucsuz bucaksız ovalarım ol, sende koşayım…… Bir martıyım, ufuklara hasret, gökyüzüm olda sende uçayım…………. Patlamaya hazır bombayım, Ateşim ol, Zerrelerime kadar sende yok olayım………….. Umudum ol, Hülyalarım, Ulaşamadığım hayallerimi sende yaşayım………. GÜL……….   Olmayan, Olunmaya hasretlikler değil, Hasretlikleri yaşayan……………… Kor ateş gibi pişmanlıklarda yüreğe oturduğunda, İstenilen O hasretliklerden başkası değil……………   Görülen rüya, Yazılan şiir güllerden başkası değil……… Sadece bir feryat, Bir aman, Esmek istediğinde deli gönül, Gördüğüm bir resim, Dilimde bir isim…………… GÜL……………   GÜL GİBİ OLAN SEN, GÜL GİBİ KOKAN SEN, GÜL GİBİ GELEN SEN, GÜL GİBİ GÜLEN SEN……… Renklerin ve varlığın yanında soluk kaldığı, RENKLERİ VE VARLIĞI SENDE YAŞAYIM, EYY GÜL………….alıntı

YORUM VAR (0) :: YORUMLARINIZ BENİ MUTLU EDER :: Bağlantı« EN SON YAZDIKLARIM :: SONRAKİ SAYFALAR »

• 16/8/2007 – ahmak kime denir? Ahmaklığın çaresi var mıdır?‎

İlk önce şunu söylemek gerekirki Ahmaklık Kahr-i İlahidendir ve en büyük nasipsizliktir.Aklı hiç olmayana deli denir. Aklı olup da aklını kullanmayana veya kullanamayana ahmak denir. Ahmak, aklı az, görüşü kısa, basiretsiz, kötü huylu kimsedir. Kârını ve zararını iyi düşünemez. Hikmet, iyiyi kötüden, hakkı bâtıldan ayıran kuvvettir. Hikmetin lüzumundan az olmasına ahmaklık denir. Ahmak, hayrı, şerri birbirinden tam ayıramaz.Âlimler buyuruyor ki: Ahmakla arkadaşlıktan sakın. Çünkü, sana iyilik edeyim derken, zararı dokunur. (Hz. Ömer) Dişi ile tırnak uçlarını ısırmak ahmaklık alametidir. (Hz. Ali) Ahmaklar arasında bulunan horlanır, âlimler arasında bulunan hürmet görür. (İmam-ı Cafer-i Sadık) Dünyayı ele geçirmek için Ahireti [dinini] vermek ahmaklıktır. Yaratıkların en ahmağı nefstir. Çünkü her isteği kendi aleyhinedir. (İmam-ı Rabbani) Kaza borcu varken, nafile kılmak ahmaklıktır. (Hz. Ebu Bekir, Seyyid Abdülkadir-i Geylani) Ahmaklığın alameti, kendi aybını bırakıp, başkasının aybıyla uğraşmaktır. (Sırri-yi Sekati) Ve ma cevab-ül ahmak-ı illes sükut=Ahmağa verilecek en güzel cevap ancak sükuttur. (İbni Hibbân) Nefsin arzuları peşinde koşan ahmaktır. (Muhammed Masum Faruki) Hatasında ısrar eden ahmaktır. (Seyyid Abdülhakim Arvasi) Hikmet ehli de buyuruyor ki: Aklı olan karı koca, birbirini üzmez. Hayat arkadaşını üzmek, incitmek, ahmaklık alametidir. Akıllı ile istişare galibiyet, ahmakla istişare mağlubiyettir. Ahmağın kalbi ağzında, akıllının dili kalbindedir. Yani ahmak sır saklayamaz, akıllı sırrı ifşa etmez. Ahmağın üç alameti vardır: Farzlarda tembellik, abesle iştigal ve yaratıklara eziyet etmek. Günah işlemeye devam eden kimse unutkan olur, ahmaklaşır, aklı da azalır. Aklımız sınırlıdır. Aklın eremediği şeyleri akıl ile anlamaya kalkışmak ahmaklık olur. Ahmağa nasihat kâr etmez. Hadis-i şeriflerde de buyuruluyor ki: (Akıllı, nefsine uymaz, ibadetlerini yapar, ahmak olan da nefsine uyar, günah işler, sonra da Allah affeder diye ümit eder.) [Tirmizi] (Akıllı, Allah’a ve Peygamberine inanıp ibadetini yapan kimsedir.) [İbni Muhber] (Günah işleyenin bir aklı gider, bir daha geri dönmez.) [İ. Gazali] (Ahmak, ahmaklığından fasıkın günahından daha büyük sıkıntıya düşer.) [Hakim] (Ahmak olanla ilgini kes.) [Beyheki] (Akşam üstü uyumak ahmaklıktır.) [İ. Maverdi] (Sofradan düşen kırıntıyı yiyen fakirlik görmez, çocukları da ahmak olmaz.) [İ. Neccâr] (Mümin sert değildir. Yumuşaklığından dolayı ahmak zannedilir.) [Deylemi] (Ahmaklığın en kötüsü, Müslümanlığı bırakıp, başka dine meyletmektir.) [Deylemi] Ahmaklığın çaresi var mıdır? Önce İslam âlimlerinin ahmaklık hakkındaki sözlerinden bazılarını bildirelim: İnsanların en ahmağı zekasına en çok güvenendir. İnsanların en akıllısı da, suçu kendinde arayan ve bilmediklerini âlimlere soran kimsedir. Salih amel işlemeden yani Cehennem tohumu ekip, Cennet beklemek ahmaklıktır. İyiye ihanet edince, kötüye iyilik edince, akıllıyı sıkıntıya sokunca, ahmağa acıyınca, şerlerinden sakın! Soyu ile övünmek ve kibirlenmek, cahillik ve ahmaklıktır. Kadınların çoğu, güzellikleri ile kibirlenirler. Halbuki güzellik, insanda kalıcı değildir, çabuk gider. İnsana mülk olmaz. Âriyet, emanet olan şeyle kibirlenmek, ahmaklıktır. Nefsine de ki: Ey nefsim, akıllı olduğunu iddia ediyor ve sana ahmak diyenlere kızıyorsun. Halbuki, senden daha ahmak kim var ki, ömrünü boş şeylerle, gülüp eğlenmekle geçiriyorsun. Senin halin, şu katile benzer ki, polislerin, kendisini aradıklarını ve yakalayınca, cezalanacağını bildiği halde, tedbirsiz dolaşıyorsun. Bu ahmaklık değil mi? Üstünde akrep olan bir kimse, o akrebi üstünden atmaya, onu öldürmeye çalışmayıp da, başkasının yüzüne konan sinekleri kovalamaya çalışması ahmaklıktır. Kendisini ebedi tehlikeye atan akıllı olamaz, ahmaktır. Kuran-ı kerimde mealen, (Düşünmüyor musunuz) ikazı çok geçer. Hadis-i şerifte, (Aklı olmayanın dini de yoktur) buyuruldu. (Tirmizi) Ahmaklığın tek kelime ile tarifi, akılsızlıktır. Akılsızlık ise doğuştandır. Kaza kader konusudur. Bir hadis-i şerif meali şöyledir: (Her şey Allahü teâlânın takdiri iledir. Akıl ve ahmaklık bile.) Buhari] Hz. İsa, (Körleri iyileştirmek, ölüleri diriltmek zor gelmedi. Ama ahmağa, doğru sözü anlatamadım) buyurdu. Ahmaklıkta cahillik de vardır. Cahilliğin ilacı ise ilimdir. Ahmak, hak ile bâtılı ayıramaz ve daha başka zararlar yapar. O halde hak ile bâtılı ayıran ve faydalı şeyleri bildiren Ehl-i sünnet âlimlerine tâbi olan ahmaklığın zararından kurtulur. Ahmaklar, bir adada mahzur kalmış insanlara benzer. Bunlar kendi imkanları ile sahile çıkamaz. Tecrübeli bir kaptanın gemisine binerlerse sahile kavuşurlar. Binmeyen sahile çıkamaz. Onun için âlimlere uyan kurtulur. Hadis-i şerifte de, (Âlimler rehberdir, âlimlere uyun) buyuruldu. Selam ve Dua ile…

YORUM VAR (0) :: YORUMLARINIZ BENİ MUTLU EDER :: Bağlantı« EN SON YAZDIKLARIM :: SONRAKİ SAYFALAR »

• 16/8/2007 – Gençlik çağı,

Gençlik çağı, nefsin kaynadığı, şehvetlerin oynadığı, insan ve cin şeytanlarının saldırdığı bir zamandır. Gençlikte, nefsin arzuları, insanı kapladığı gibi, ilim öğrenilecek ibâdet yapılacak en karlı zaman da gençliktir.Gençlikte, şehvetin kapladığı anlarda, dinin bir emrini yerine getirmek, ihtiyarlıkta yapılan aynı ibâdetten çok kıymetli olur. Hele başka maniler de araya katılırsa, bunları dinlemeyip, yapılan ibâdetin sevabı pek çoktur. Çünkü maniler karşısında, ibâdeti yapmak güçlüğü, sıkıntısı, o ibâdetlerin, şanını, şerefini göklere çıkarır. Mani olmayarak, kolay yapılan ibâdetler, aşağıda kalır. Bunun için insanların yüksekleri, meleklerin yükseklerinden daha üstün olmuştur. Çünkü insan, maniler arasında ibâdet eder. Melekler ise, mani olmadan emre uyar. Harb zamanında, askerin kıymeti artar ve muharebede ufak bir hizmet, sulh zamanındaki büyük gayretlerden daha kıymetli olur.Gençlik arzuları, Allahü teâlânın düşmanı olan nefsin ve şeytanın sevdiği şeylerdir. Allahü teâlânın bu düşmanlarını sevindirip, bütün nimetleri veren, hakiki sahibi gazaba getirmek, akıllı kimsenin yapacağı şey değildir. Bu kazanç çağında, mert olan, bu vaktin kıymetini bilip elden kaçırmaz. İhtiyarlık herkese nasib olmaz. Nasib olsa da rahat, elverişli vakit ele geçmez. Vakit de bulunsa, dünya zevkleri azalıp, güç kuvvet gidip, arzulara kavuşmak imkanı ve ümitleri kalmadığı zamanda faydalı iş yapılamaz. Güç kuvvet yerinde iken, hangi mazeretle, hangi sebeple, bugünün işi yarına bırakılabilir? Hadis-i şerifte (Yarın yaparım diyen, helak oldu, ziyan etti.) buyuruldu. (Mektubat-ı Rabbanî) Dünya işleri yarına bırakılır, bugün ahıret işleri yapılırsa, güzel olur. Fakat bunun aksi yapmak, çok çirkin olur. Gençlikte insanı, üç din düşmanı olan, nefs, şeytan ve kötü arkadaş aldatmaya çalışır. Bunlar karşısında, az bir ibâdet pek kıymetli olur. Gençlik, ömrün en kıymetli zamanıdır Muhammed Masum hazretleri buyuruyor ki: (Gençlik, ömrün en kıymetli zamanıdır. İnsanın sıhhatli, kuvvetli olduğu zamandır. Bu zaman, her gün geçiyor, azalıyor, ihtiyarlık yaklaşıyor. Yazıklar olsun ki, en şerefli, en lüzumlu iş olan, marifetullahı kazanmağı, hayâl olan ömrün sonuna bırakıyoruz. En şerefli olan zamanlarını, en zararlı, en kötü şey olan nefsin arzularına kavuşmak için sarf ediyoruz. Peygamber efendimiz, (Yarın yaparım diyenler, aldandı) buyurdu. Allahü teâlâ, insanları ve cinleri (Marifetullah)a ve Allahü teâlânın rızasına, sevgisine kavuşmak için yarattı. Nefslerimizin arzuları peşinde koşan biz ahmaklar, ne zaman aklımızı başımıza toplayacağız? Ne zamana kadar bu nimetten mahrum kalacağız? Nefsi ve şeytanı sevindirmeğe ve Allahü teâlânın rızasından mahrum kalmaya daha ne kadar devam edeceğiz? Dünya lezzetleri nefsin arzularıdır. İnsanın, Allahü teâlânın marifetine kavuşmasına mani olan en kuvvetli düşman da nefsin arzularıdır. Bu arzular bitmez ve tükenmez. Hepsi de çok zararlıdır. (Maksudun, mabudundur) sözü meşhurdur. (Nefslerinin arzularını ilah edinenleri görmedin mi?) ayet-i kerimesi, bu sözümün vesikasıdır.) [C.1,M.65] [Marifetullah, Allahın zatını ve sıfatlarını tanımak demektir. Zatını tanımak, anlaşılmıyacağını anlamaktır. Sıfatlarını tanımak, mahlukların sıfatlarına benzemediklerini anlamaktır.]

YORUM VAR (0) :: YORUMLARINIZ BENİ MUTLU EDER :: Bağlantı« EN SON YAZDIKLARIM :: SONRAKİ SAYFALAR »

• 14/8/2007 – Naat

Seccaden kumlardı.. Devirlerden, diyarlardan Gelip, göklerde buluşan Ezanların vardı! .  Mescit mümin, minber mümin… Taşardı kubbelerden tekbir, Dolardı kubbelere “amin”.. Ve mübarek geceler dualarımız; Geri gelmeyen dualardı… Geceler ki pırıl pırıl Kandillerin yanardı.. Kapına gelenler ya Muhammed, - uzaktan, yakından – Mümin döndüler kapından…  Besmele, ekmeğimizin bereketiydi; İki dünyada aziz ümmet, Muhammed ümmetiydi… Konsun – yine – pervazlara Güvercinler, “hu hu” lara karışsın Aminler, Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler…  Şimdi seni ananlar, Anıyor ağlar gibi… Ey yetimler yetimi, Ey garipler garibi; Düşkünlerin kanadıydın Yoksulların sahibi.. Nerde kaldın ey resul, Nerde kaldın ey nebi! .. Günler ne günlerdi, ya Muhammed! .. Çağlar ne çağlardı; Daha dünyaya gelmeden Müminlerin vardı… Ve bir gün ki gaflet Çöller kadardı, Halime’nin kucağında, Abdullahın yetimi, Amine’nin emaneti ağlardı..  Hatice’nin goncası Aişe’nin gülüydün.. Ümmetin göz bebeği Göklerinresulüydün.. Elçi geldin, elçiler gönderdin; Ruhunu Allah’a; elini ümmetine verdin, Beşiğin, yurdun, yuvan Mekke’de bunalırsan; Medine’ye göçerdin.. Biz, Bu dünyadan nereye Göçelim ya Muhammed! Yeryüzünde riya, inkar, hıyanet Altın devrini yaşıyor… Diller, sayfalar, satırlar “ebu leheb öldü” diyorlar; Ebu leheb ölmedi ya Muhammed! Ebu cehil; kıt’alar dolaşıyor… Neler duydu şu dünyada Mevlidine hayran kulaklarımız; Ne adlar ezberledi ey nebi! Adına alışkın dudaklarımız.. Artık yolunu bilmiyor, Artık yolunu unuttu Ayaklarımız Kabene siyahlar Yakışmamıştır ya Muhammed! Bugünkü kadar! Hased gururla savaşta; Gurur; kaf dağında derebeyi..  Onu da yaralarlar kanadından Gelse bir şefkat meleği.. İyiliğin türbesine, Türbedar oldu iyi.. Vicdanlar sakat Çıkmadan ya Muhammed yarına! İyilikler getir, güzellikler getir Adem oğullarına…  Şu gördüğün duvarlar ki Kimi taiftir, kimi hayberdir… Fethedemedik ya Muhammed Senelerdir… Ne doğruluk, ne doğru; Ne iyilik, ne iyi; Bahçende en güzel dal, Unuttu yemiş vermeyi… Günahın kursağında Haramların peteği.. Bayram yaptı yabanlar Semave’yi boşaltıp; Save’yi dolduranlar Atını hendeklerden – bir atlayışta – Aşırdı aşıranlar.. Ağlasın yesrib! Ağlasın selmanlar…  Gözleri perdeleyen toprak, Yüzlere serptiğin topraktı… Yere dökülmeyecekti ey nebi! Yabanların gözünde kalacaktı! Konsun – yine – pervazlara Güvercinler, “hu hu” lara karışsın Aminler,… Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler… Ne oldu ey bulut, Gölgelediğin başlar? Hatırında mı ey yol, Bir aziz yolcuyla Aşarak dağlar, taşlar Kafile kafile, kervan kervan Şimale giden yoldaşlar….  Uçsuz bucaksız çöllerde Yine izler gelenlerin; Yollar gideceklerindir…. Şu tekbir getiren mağara, Örümceklerin değil; Peygamberlerindir, meleklerindir. Örümcek ne havada Ne suda, ne yerdeydi Hakkı göremeyen Gözlerdeydi  Şu kuytu cinlerin mi, perilerin yurdu mu, Şu yuva ki bilinmez; Kuşları hüdhüd müdür, güvercin mi Kumru mu.. Kuşlarını bir sabah, Medine’ye uçurdu mu.. Ey abva’da yatan ölü, Bahçende açtı dünyanın En güzel gülü; Hatıran uyusun çöllerin, Ilık kumlarıyla örtülü.. Dinleyene hala Çöller ses verir…. Yaleyl, susar, Uğultular gelir… Mersiye okur uhud, Kaside söyler bedir; Sen de bir hac günü Başta muhammed, yanında Ebu bekir, Gidenlerin yüz bin olup dönüşünü, Destan yap ey şehir! Konsun – yine – pervazlara Güvercinler, “hu hu” lara karışsın Aminler,… Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler… Vicdanlar sakat Çıkmadan ya Muhammed yarına! İyiliklerle gel, güzelliklerle gel Adem oğullarına… Yüreklerden taşsın Yine imanlar! Itri, bestelesin tekbirini; Evliya okusun kur’anlar.. Ve kur’anı göz nuruyla çoğaltsın Kayışzade osmanlar… Na’tını galib yazsın, mevlidini Süleymanlar.. Sütunları, kemerleri, kubbeleriyle Geri gelsin sinanlar.. Çarpılsın, hakikat niyetine Cenaze namazı kıldıranlar! Gel ey Muhammed! Bahardır Dudaklar ardında saklı “amin”lerimiz vardır.. Hacdan döner gibi gel………. Miraçtan iner gibi gel……….. Bekliyoruz yıllardır! Bulutlar kanat, ruzgar kanat; Hızır kanat, cibril kanat, Nisan kanat, bahar kanat; Ayetlerini ezber bilen, Yapraklar kanat… Açılsın göklerin kapıları Açılsın perdeler, kat kat.. Çöllere dökülsün yıldızlar, Dizilsin yollarına Yetimler, günahsızlar.. Çöl gecelerinden yanık Türküler yapan kızlar Sancağını saçlarıyla dokusun; Bilal-i habeşi sustuysa; Ezanlarını davud okusun! Konsun – yine – pervazlara Güvercinler, “hu hu” lara karışsın Aminler,… Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler…